Filosofie

“Als startpunt, benader paarden op basis van hun natuurlijk gedrag! Zowel in dagelijks omgang als in training, ontwikkel jullie samen als een geheel om zo de gestelde doelen te bereiken!”

In onze huidige maatschappij zijn er heel wat mensen die een expertise hebben opgebouwd i.v.m. paarden: ruiters, paardentrainers, dierenartsen, paardentandartsen, osteopathen, voedingsdeskundigen, ethologen, wetenschappelijke onderzoekers, officiële instanties… Om uiteindelijk deze prachtige dieren beter te kunnen verstaan en er mee omgaan, ben ik er van overtuigd dat een samenwerking tussen al deze disciplines zowel de omgang, het trainen als het welzijn van paard en mens zal verbeteren. Ondanks de lange domesticering van paarden blijven deze dieren hun natuurlijk paardengedrag behouden. Hierdoor is het niet verwonderlijk dat er soms conflicten ontstaan tussen enerzijds onze manier van omgaan met paarden en hun natuurlijke noden. Het stalmanagement, de omgang en het trainen van paarden gaat dikwijls gepaard met “resultaat”, zonder dat er niets steeds rekening gehouden wordt met de tijd die een paard nodig heeft om iets correct aan te leren. Het is algemeen geweten en wetenschappelijk onderbouwd, dat om een goede resultaten te garanderen, hen zo kort mogelijk bij de “niche” te laten leven (en leren) waarin ze zich duizenden jaren ontwikkeld hebben.

Paarden werden in’t verleden enkel aanzien als werk- en recreatiedieren. Naast de klassieke dressuur, springen, eventing etc zijn er de laatste decennia allerhande strekkingen naar boven gekomen zoals het Natural Horsemanship, Equine Assisted Therapy, team building, zelfontdekking, managementbegeleiding, vrijheidsdressuur, agility enz.. Uiteindelijk speelt de discipline geen rol; wij allen gaan om met paarden omdat we dat zelf willen.

Ik kreeg bv. al dikwijls de vraag: welke paardendiscipline is nu het beste, welke verkies jij…? En naar mijn mening is er een simpel antwoord: alle disciplines baseren zich op hetzelfde fundamentele uitgangspunt: “hoe leren paarden”! Dus mijn antwoord is inderdaad simpel: kies die discipline waar je jezelf en je paard goed bij voelen.
Maar hoe weet je dit nu?

Door mijn wetenschappelijke achtergrond ben ik me gaan verdiepen in de paarden-ethologie. Het was een logische stap om mijn professionele kennis en ervaring te gaan projecteren op paarden. Er is al heel wat onderzoek verricht naar instinctief versus aangeleerd gedrag, en de gerelateerde  leerprincipes, maar er is nog een lange weg te gaan!

Maar enkel wetenschappelijke kennis is niet voldoende. Door het heel veel observeren van paarden, paardenmensen, de onderlinge interacties … is het niet enkel de ruiter of het paard elk afzonderlijk, maar ook de onderlinge interactie! De combinatie van anatomie/fysiologie en psychologie vormen een symbiose, en ik wil dan ook trachten de wetenschap dichter bij de mensen te brengen, op een manier die verstaanbaar is voor paard en mens. En dit onafhankelijk van voor welke hippische stijl men een voorkeur heeft …